Haemhouts beleefde zware tijd bij NAC: "Dat had veel impact"

Zijn eerste grote tegenslag kwam al vroeg in zijn carrière. Kort nadat hij op zeventienjarige leeftijd doorbrak bij NAC, verloor hij zijn zus aan kanker terwijl zijn droom begon. "Althans, dat dacht ik. Mijn zus overleed in dat eerste halfjaar bij het eerste van NAC", zo vertelt hij aan BN DeStem.

Volgens Haemhouts werd er binnen het voetbal nauwelijks stilgestaan bij zulke gebeurtenissen. "Ze had kanker en werd slechts 32 jaar. Dat had veel impact. Maar in het voetbal spreek je er dan niet echt over. Je gaat door en ik dacht dat het best goed ging zelfs. Achteraf gezien is dat niet zo geweest."

Na zijn carrière ging Haemhouts op zoek naar meer balans in zijn leven. Hij begon een eigen onderneming waarin fysieke training werd gecombineerd met methodes gericht op mentale weerbaarheid, zoals ademhalingsoefeningen, ijsbaden en hittetrainingen.

Terugkijkend vindt hij dat er binnen het voetbal te weinig aandacht is voor mentale gezondheid. "Als voetballer heb ik dit deel wel een beetje gemist. Mijn zus overleed. Later in mijn carrière ben ik ook mijn moeder verloren. Maar je gaat maar door. Vechten voor je plek, voor een goede wedstrijd. Terwijl ik een veel betere versie van mezelf was geweest als ik op dat soort momenten even stil had gestaan, meer had kunnen praten."

Ook tegenwoordig ziet hij bij voetballers nog veel spanning en druk. "Ik ga weleens kijken bij thuiswedstrijden van NAC en zag dit seizoen heel vaak geen plezier, alleen maar stress. Ook bij de trainer. Een training in een ijsbad had ze al goed kunnen doen…"

Zelf kende Haemhouts in de laatste fase van zijn loopbaan eveneens moeilijke momenten. "Waarschijnlijk is dat zoals bij iedere baan. Je gaat naar je werk of de club en gaat met tegenzin. Je telt misschien de dagen af naar het einde van de week. Ik had het in mijn laatste jaar. Ik raakte zwaar geblesseerd en toen ik terugkwam wist ik niet goed waar ik aan toe was. Dat was zwaar."

Na zijn voetbalpensioen kreeg hij bovendien te maken met een scheiding en het overlijden van zijn vader. Die ervaringen vormden hem en zorgden ervoor dat hij zich steeds meer ging richten op rust, verbinding en persoonlijke groei. "Ik ben jarenlang vooral voetballer geweest. Met veel plezier overigens", zegt hij. "Nu probeer ik vooral mens te zijn."