Nico Dijkshoorn over Pierre van Hooijdonk: "Tranentrekkend mooi"

Dijkshoorn schrijft op zijn kenmerkende wijze over de voormalig topvoetballer. "Ik keek naar zijn gezicht, deed mijn ogen dicht en hoorde dit: ‘Robin lieverd, wakker worden. Lieverd. Ja, mamma hier. Je mag vandaag als trainer van Feyenoord over het veld lopen. Ja, kom, dan doe ik je pyjama uit en dan doet mamma je trainersjasje en trainersbroek aan. Nee, eerst je bord leeg eten en dan netjes je haar kammen. Nou, ga dan maar, naar het stadion.’"

Voor Dijkshoorn voelt het alsof hij naar een geanimeerde klassieker kijkt. "Naar Robin van Persie kijken nu hij trainer van Feyenoord is, voelt alsof je naar een Walt Disney-film kijkt. Er stierven hier en daar wat dieren, alles leek mis te gaan, maar aan het eind komt alles toch nog goed. Zo kijk ik nu naar Robin. Een dolgelukkig jongetje en de hele zandbak is van hem alleen."

Van Persie's benadering als trainer en zijn band met de club lijken volgens Dijkshoorn veel overeenkomsten te hebben met een andere Feyenoord-legende, Pierre van Hooijdonk. Dijkshoorn schrijft: "Lachen, een beetje dollen, vergevingsgezindheid en supportersliefde doen Robin zichtbaar goed. Hij zal het nooit toegeven, maar hij heeft dat de laatste jaren afgekeken van zijn gezworen vijand Pierre van Hooijdonk. Die probeert zijn uitbundigheid nog iets te geforceerd te verbergen, maar ook Pierre, de boze Pierre en de altijd op wraak beluste Pierre, hij bestaat al een tijdje niet meer."

Dijkshoorn benoemt hoe Van Hooijdonk en Van Persie in de loop der jaren dichter naar elkaar toe zijn gegroeid, mede door hun gezamenlijke liefde voor voetbal en het vaderschap. "Pierre op de tribune als zijn NAC speelt en Pierre even in beeld wanneer hij zijn zoon ziet voetballen, het is allemaal tranentrekkend mooi. Dat nu uitgerekend die twee mannen, Pierre en Robin, elkaar vinden in trots vaderschap en ongekende clubliefde, dat raakt mij werkelijk."

Volgens Dijkshoorn is het een prachtig tafereel waarin de twee voormalige rivalen hun plek hebben gevonden. "Sommige mensen zullen zeggen: Pierre heeft verloren. Hij was langs de kant van het veld onder de studiolampen. Robin loopt vlak langs hem, als trainer. Het echte werk. Ik zie vooral twee jongens – nu mannen – die langzaam naar elkaar toe zijn gegroeid", besluit hij.