"Pierre stond niet te springen om terugkeer Sydney van Hooijdonk"

"Stadionspeaker Annie van Hooijdonk (geen familie) riep met licht overslaande stem de naam van de doelpuntenmaker door haar microfoon", opent Mossou bij het Algemeen Dagblad. "Op de tribunes klonk een brul van blijdschap én ontroering. Iets verderop werd zijn vader uiteraard meteen in beeld gebracht, vertederd toekijkend", vervolgt hij. "Medespelers knuffelden zich een lamme arm om de nek van de spits: hier werd duidelijk méér gevierd dan alleen een belangrijk doelpunt."

"Het was ook alweer 1581 dagen geleden. Toen, op 23 mei 2021 in de verloren play-off-finale tegen NEC, scoorde Van Hooijdonk junior voor het laatst als NAC-speler in het Rat Verlegh-stadion", schrijft Mossou. "Dat was nog in coronatijd. Afgelopen seizoen maakte Van Hooijdonk alleen uit tegen Almere City een doelpunt, in maart, ondertussen ook alweer 190 dagen geleden", vervolgt hij. "Het is niet altijd een voordeel om een kind van de club te zijn, zo bewijst zijn verhaal."

"Van Hooijdonk kent zo ongeveer de helft van het Bredase publiek persoonlijk. Hij is de zoon van Pierre bovendien, een clubicoon die ook in Breda allerlei uiteenlopende gevoelens oproept", schrijft hij. "Als technisch adviseur van de raad van commissarissen heeft pa een officiële functie bovendien, dus op de supportersfora kun je de discussies wel uittekenen. ‘Sydney speelt alleen omdat zijn vader macht heeft’, klinkt het daar geregeld."

"Hij is bovendien geen alledaagse voetballer. Net zoals zijn vader vroeger was, is Van Hooijdonk een laatbloeier met heel specifieke kwaliteiten. In veel opzichten vergelijkbaar met Pierre dus, behalve dan karakterologisch", schrijft hij. "Senior was mentaal ijzersterk en keihard, nooit te beroerd om ergens een ruzietje uit te vechten, of om af te dwingen dat het hele elftal op zijn kwaliteiten werd afgestemd. Sydney is van nature liever, zachtaardiger." 

"Toch ontkom je er niet aan ze soms te vergelijken. Ook deze Van Hooijdonk heeft een voortreffelijke trap, bijvoorbeeld. Hij is, zo vertelt haast iedere teamgenoot die met hem heeft gespeeld, de absolute koning van de afwerkoefening. Geef hem een schietkans in of rondom de zestien en het is raak", ziet hij. Dat beeld zag men echter de afgelopen jaren alleen op trainingen: "Zijn terugkeer bij NAC was begin dit jaar geen keuze uit luxe. Zijn vader stond niet te springen en voorzag de risico’s, maar Van Hooijdonk zwichtte voor het verhaal van Hoefkens én de romantiek." 

"Lange tijd bleef een beloning uit. De vechtploeg waarmee NAC vorig seizoen in de eredivisie bleef, had erg weinig creativiteit aan de bal, waardoor de enige spits vaak eenzaam en verloren op een eiland stond", zegt hij. Van Hooijdonk had nogal wat pech bovendien. In de uitwedstrijd tegen PSV scoorde hij schitterend, maar in de aanloop bleek teamgenoot Leo Sauer een overtreding te hebben begaan. Dit seizoen maakte hij een technisch fraaie goal tegen NEC, maar ook die werd afgekeurd: de kansloze keeper zou zijn gehinderd door een NAC-speler die buitenspel stond. Om onduidelijke redenen greep de VAR niet in."

"Een rode kaart tegen AZ leek de rampspoed wel zo’n beetje compleet te maken voor de spits, maar zaterdagavond tegen Heracles was daar eindelijk het moment waar hij maanden - jaren - naar smachtte", zag hij. "Een door Boy Kemper verlengde corner belandde in de 86ste minuut bij Van Hooijdonk, die overtuigend raak kopte en zich brullend in de armen van het publiek stortte."

„Oooh - Sydney van Hooijdonk’’, zong de B-Side daarna minutenlang, ter viering van een speler die eindelijk vond wat hij zocht: de orgastische blijdschap van een winnende goal in eigen huis", besluit Mossou.